होमस्टे र सम्पदा पदमार्गले लमजुङको सिङ्दी गाउँलाई पर्यटकीय गन्तव्य बनाउँदै
सामुदायिक होमस्टे र गुरुङ हेरिटेज ट्रेलसँगको आबद्धताले लमजुङको क्व्होलासोँथार गाउँपालिकास्थित सिङ्दीमा दिगो ग्रामीण पर्यटन प्रवर्द्धन गर्दै स्थानीयलाई आम्दानीको नयाँ बाटो खोलेको छ।
लमजुङको क्व्होलासोँथार गाउँपालिका-५ स्थित परम्परागत गुरुङ बस्ती सिङ्दी सामुदायिक होमस्टे र पदमार्ग पूर्वाधारका माध्यमबाट ग्रामीण पर्यटकीय गन्तव्यका रूपमा स्थापित हुँदै गएको छ।
राष्ट्रिय समाचार समिति (रासस) का अनुसार गुरुङ हेरिटेज ट्रेल (गुरुङ सम्पदा पदमार्ग) सँग जोडिएपछि यस गाउँमा पर्यटकहरूको निरन्तर आगमन हुन थालेको छ। बस्तीका २३५ घरधुरीमध्ये १८ घरमा होमस्टे सञ्चालन गरिएको छ। वि.सं. २०७६ देखि अनौपचारिक रूपमा पाहुना स्वागत गर्न थालेको यो होमस्टे २०८१ सालमा औपचारिक रूपमा दर्ता भएको थियो।
सिङ्दी सामुदायिक होमस्टेका अध्यक्ष हुकुमबहादुर गुरुङका अनुसार गाउँमा मासिक करिब १०० जना पर्यटक पुग्ने गरेका छन्। तीमध्ये अधिकांश विद्यार्थी समूह र रिजर्भ गाडी लिएर रात बिताउन आउने पाहुना हुन्छन्। होमस्टेमा बास बस्ने पाहुनाबाट प्रतिव्यक्ति १,१०० रुपैयाँ लिइन्छ, जसमा बासका साथै स्थानीय स्तरमै उत्पादित चामल, कोदो, सागसब्जी र लोकल कुखुराको परिकार समावेश हुन्छ।
स्थानीय व्यवस्थापकहरूले पाहुनाहरूलाई घाँटु, सोरठी र कृष्ण चरित्रजस्ता मौलिक सांस्कृतिक नाचहरू देखाउने गर्छन् भने गाउँका बौद्ध गुम्बा र देवीस्थान मन्दिरजस्ता सम्पदाहरूको पनि अवलोकन गराउँछन्।
कास्की, लमजुङ र मनाङ जोड्ने बृहत् पदमार्ग सञ्जालसँग जोडिनुले पनि सिङ्दीको पर्यटकीय महत्त्व बढाएको छ। ऐतिहासिक गोठ तथा खर्कहरू हुँदै जाने गुरुङ हेरिटेज ट्रेलबाट अन्नपूर्ण, माछापुच्छ्रे, लमजुङ, हिमलुङ, गणेश, हिमालचुली र मनास्लु हिमालको दृश्यावलोकन गर्न सकिन्छ। पदयात्रा सहज बनाउन स्थानीय तह र समुदायको पहलमा कास्कीको मादी गाउँपालिका-२ स्थित क्रपु डाँडातर्फ जोड्ने पदमार्ग निर्माण भइरहेको छ, जहाँ करिब १,३०० मिटर ढुङ्गे सिँढी बनाइसकिएको छ।
क्व्होलासोँथार गाउँपालिकाका अध्यक्ष सूर्यप्रसाद गुरुङले पर्यावरण पर्यटन (इको-टुरिजम) प्रवर्द्धनका लागि गाउँपालिकाले सडक सञ्जाल विस्तार र पदमार्ग मर्मतलाई प्राथमिकतामा राखेको बताएका छन्। स्थानीय सरकारले धार्मिक पूर्वाधार तथा प्रवेशद्वार निर्माण गर्नुका साथै आतिथ्य सत्कार र अचार बनाउने जस्ता कृषि प्रशोधनसम्बन्धी सीपमूलक तालिमहरू पनि सञ्चालन गरेको छ।
स्थानीय बासिन्दाहरूका अनुसार पर्यटनले परम्परागत कृषि पेसालाई विस्थापित नगरी घरपरिवारको जीवनस्तर उकास्न मद्दत पुर्याएको छ। ६६ वर्षीय स्थानीय योगप्रसाद गुरुङले होमस्टेले अतिरिक्त आम्दानी दिलाउनुका साथै गाउँको सरसफाइमा सुधार ल्याएको र निर्वाहमुखी कृषिमा मात्रै भर पर्नुपर्ने बाध्यता हटाएको बताए।